weather

USD 2.5755

EURO 3.0365

RUR(100) 3.4258

search

Пяць гадоў Аляксандра Саланевіча ва ўладзе

Вялікую падзяку выказваю  ўсім тым, хто павіншаваў рэдакцыю газеты “Ганцавіцкі час” з 15-гадовым юбілеем, а таксама чытачам, якія падпісаліся на “ГЧ” на 2017 год. Гэта найлепшы падарунак і ацэнка нашай працы за мінулыя гады.  Але ў снежні быў яшчэ адзін юбілей – споўнілася пяць гадоў, як Ганцавіцкі раён узначаліў Аляксандр Паўлавіч Саланевіч. Пяць гадоў – гэта адносна невялікі тэрмін, але і не такі малы, таму можна зрабіць пэўныя вывады і ацаніць працу кіраўніка і мясцовай улады, якую ён узначальвае.

Па-рознаму ацэньваюць дзейнасць старшыні райвыканкама жыхары Ганцаўшчыны. Гэта толькі дэпутаты могуць адзінагалосна падымаць мандаты ці ціснуць на кнопкі. А ў жыцці так бывае рэдка. Хтосьці задаволены працай мясцовай улады, хтосьці крытычна ставіцца да вынікаў працы. І гэта нармальна. Як у кожнага з вас, у мяне таксама ёсць меркаванне. І вядома ж, яно некаму не спадабаецца.

Думаю, чытачы пагодзяцца са мною, што для таго, каб зрабіць больш-менш аб’ектыўную ацэнку, трэба ўсебакова разгледзець канкрэтныя справы і вызначыць крытэрыі. Іх можа быць вялікае мноства. Таму спынімся на асноўных, якія можна фактычна ўбачыць і нейкім чынам вымераць.
У дапамогу прыцягнем задачы, якія ставіла выканаўчая ўлада ў Праграме сацыяльна-эканамічнага развіцця Ганцавіцкага раёна на 2012–2016 гады. Галоўным вынікам рэалізацыі Праграмы павінен быў стаць рост дабрабыту, рост рэальных прыбыткаў і паляпшэнне ўмоў і камфортнасці жыцця насельніцтва раёна.

Планы і рэальнасць

Ці адбыўся рост дабрабыту, рэальных прыбыткаў і ці палепшыліся ўмовы жыцця жыхароў Ганцаўшчыны? На гэтае пытанне можа адказаць кожны з вас. Бо ў некага адбыўся, а хтосьці ўвогуле застаўся без працы ці зарплата зменшылася. Калі браць агулам, то сітуацыя не толькі ў эканоміцы раёна, але і краіны ў цэлым перажывае не лепшыя часы. І стогнуць ужо не толькі такія рэгіёны, як Ганцавіцкі раён, але і жыхары сталіцы.

Трэба адзначыць, што з вялікім аптымізмам Аляксандравіч Паўлавіч узяўся за справу. Было відаць, што гарэлі вочы, адчувалася яго шчырае жаданне ператварыць Ганцавічы калі не ў город Сонца, то даць штуршок для развіцця прадрыемстваў, выратаваць тыя, што пайшлі на дно, а мясцовым бізнесменам ён адчыніў дзверы і выказаў прапанову смялей выкарыстоўваць прадпрымальніцкую ініцыятыву і ствараць вытворчыя прадпрыемствы, аб’екты абслугоўвання, рэстараны, кафэ і займацца фермерствам.

Бліжэй на народа

Да скаргаў і прапаноў жыхароў раёна мясцовы кіраўнік павярнуўся тварам у адрозненне ад свайго папярэдніка і стараўся вырашаць многія праблемы. Штогод збіраюцца сходы ў кожнай вёсцы, а ў горадзе праходзяць сходы ў кожным двары шматпавярховых дамоў, на якіх запісваюцца праблемы і просьбы жыхароў. Іншая справа, што далёка не ўсё з велізарнага спісу пажаданняў грамадзян выконваецца, але ж відавочна, што мясцовая ўлада адкрыта вядзе дыялог з народам.

Ганцавічы – горад кветак і святаў

Шмат увагі Аляксандр Паўлавіч удзяляе таму, каб Ганцавічы радавалі прыгажосцю мясцовых жыхароў і гасцей. Таму горад значна пахарашэў: клумбы, кветкі, элементы ланшафтнага дызайну радуюць вока вясной і ўлетку, а ў навагоднія святы горад ззяе рознакаляровымі агеньчыкамі. Праўда, некаторым арганізацыям гэта прыгажосць не ў радасць, калі па вушы ў даўгах, але начальству не адмовіш. Трэба, каб быў святочны настрой!

З размахам і па-багатаму праводзяцца святы. Кіраўнік раёна клапоціцца, каб людзі не толькі працавалі, але і добра адпачывалі. Для ГДК купілі апаратуру за паўмільярда рублёў на старыя грошы, шацёр для правядзення канцэртаў на вуліцы – не сорамна зараз і артыстаў сталічных запрашаць, абы грошай на іх хапала...

У спорце намеціўся прагрэс

Развіццё фізкультуры і спорту ў раёне атрымала другое дыханне. Аднавіўся чэмпіянат раёна па футболе, праводзіцца шмат турніраў па розных відах спорту. І гэта нягледзячы на мізэрнае фінансаванне. І лыжа-ролерная траса, якую спачатку многія крытыкавалі, зараз карыстаецца папулярнасцю, а добраўпарадкаванае ўрочышча Горкі прыцягвае ўвагу і з’яўляецца месцам адпачынку соцень ганцаўчан, месцам правядзення мерапрыемстваў і святаў.

Але не ўсё з намечаных планаў атрымалася ў А. Саланевіча і яго падначаленых з райвыканкама. І гэта можна прасачыць, чытаючы публікацыі ў мясцовай і рэспубліканскай прэсе мінулых гадоў, інтэрв’ю, якія даваў Аляксандр Саланевіч. Цяпер можна ўбачыць, дзе словы галоўнага ганцавіцкага чыноўніка не разышліся са справамі, а дзе планы накрыліся медным тазікам.

Яшчэ ў першы год кіравання А.Саланевіч казаў, што тройчы трэба падумаць перад тым, як нешта абяцаць. А здарылася так, што абяцанні Аляксандра Паўлавіча і яго падначаленых не заўсёды спраўджваліся.

З эфектыўным развіццём вытворчых прадпрыемстваў і ростам эканамічных паказчыкаў у цэлым у раёне няма асабліва чым хваліцца. А Прэзідэнт зараз эфектыўнасць эканомікі ставіць адной з прыярытэтных мэтаў.

Не выратавалі будаўнічую арганізацыю ПМК-7 з вялікай і паспяховай гісторыяй – няма ўжо прадпрыемства, яно ліквідавана, а тэрыторыю і маёмасць раскупілі. Хоць настроены быў кіраўнік раёна на тое, каб захаваць прадпрыемства і працоўныя месцы. Патэнцыяльныя інвестары прыязджалі, аглядалі вытворчыя магутнасці і тэрыторыю ПМК-7, абнадзейвалі перспектывамі развіцця, а выйшаў пшык. Незразумелая гісторыя яшчэ і з ААТ “Модуль”, а там, як-ніяк, да гэтага часу працуе больш за 130 чалавек, на якіх спадзяюцца іх сем’і. Колькі іх застанецца там працаваць, яшчэ невядома. Пакуль застаецца адно: верыць абяцанням, што работа будзе прапанавана ўсім.

Узгадвалася як перспектыўнае і прадпрыемства з замежным капіталам “Аластрэ”. Але выйшла, што «праславіўся» раён, бо людзі, якія засталіся працаваць, год не атрымлівалі зарплату.

За 2012–2015 гады планавалася стварыць 1 160 новых рабочых месцаў. Ці бачыце вы іх? Я нашу акуляры, але нешта не бачу. Схаджу да акуліста: можа, зрок пагоршыўся... У 2016 годзе планавалася 50 новых рабочых месцаў ,і па справаздачах з гэтай задачай сёлета, здаецца, справіліся. Толькі хочацца па канкрэтных прадпрыемствах прайсціся і ўбачыць работнікаў, хто ж працуе на новых працоўных месцах. Шчыра кажу, без здзеку – проста хочацца пабачыць гэтых людзей і парадавацца за іх.

На 2012–2016 гады ставіліся амбіцыйныя планы

Яшчэ напачатку старшыня райвыканкама казаў, што Ганцавіцкі раён мае шмат магчымасцяў і перспектыў для развіцця, вялікія рэзервы ва ўсіх сферах дзейнасці, што тут ёсць вопытныя кадры, а ў людзей ёсць жаданне працаваць. Гэта фактычна яго цытата з інтэрв’ю чатырохгадовай даўнасці.

“Мы стали на инновационный путь развития экономики, открыли двери для инвестиций, поощряем деловую и творческую активность. Особое внимание – малому и среднему бизнесу, это большой резерв”, – казаў ён у інтэрв’ю рэспубліканскай газете “СБ”.

Але падвялі бізнесмены, некаторыя наабяцалі і грошы не ўклалі. Не запрацаваў пры А.Саланевічу рэальна і Савет па развіцці прадпрымальніцтва, які існуе, але пра яго дзейнасць нешта не чуваць. Не было вялікай актыўнасці прадпрымальнікаў, каб ствараць у раёне прадпрыемствы і новыя рабочыя месцы.

Ні па росце даходаў насельніцтва, ні па ўраджайнасці і іншых эканамічных паказчыках у параўнанні з іншымі раёнамі Ганцаўшчына ў лідары не рванула. Але Ганцавіцкі раён не самы апошні ў вобласці,і знаходзіцца наперадзе некалькіх дзясяткаў раёнаў Беларусі.

Цяжка Ганцаўшчыне параўнацца з калгасамі Міншчыны, Гродзеншчыны, ды і многімі раёнамі Брэстчыны, бо наш сельскагаспадарчы раён абдзелены ўраджайнымі землямі. Бадай, у якасці самых значных поспехаў у спіс заслуг кіраўніка раёна можна запісаць будаўніцтва сучасных высокатэхналагічных фермаў – за апошнія 20 гадоў не пабудавалі столькі, колькі па апошнюю пяцігодку. І ў жывёлагадоўлі за апошнія гады па аб’ёмах вытворчасці малака прыбавілі значна.

Але не ўсе праекты пад кіраўніцтвам А. Саланевіча аказаліся паспяховымі. Калі аб’яднанне СВК “Бярозавец” і малькавіцкага калгаса больш-менш дало станоўчыя вынікі, то гэтага нельга казаць пра аб’яднанне калгасаў “Дубнякі” і “Агра-Нач”. Моцная гаспадарка “Дубнякі” пад кіраўніцтвам аднаго з лепшых кіраўнікоў сельгаспрадпрыемстваў Уладзіміра Грыгарана даведзена да банкруцтва. “Лятаючыя кароўкі” з Лактышоў прынеслі столькі даўгоў, што ААТ “Дубнякі” зараз будзе праходзіць праз працэдуру банкруцтва. І памажы Божа ды дзяржава, каб гаспадарка ўстала на ногі.
Раней Аляксандр Паўлавіч казаў пра поспехі СВК “Крышылавічы”. “Никто не верил, а мы запустили...”, – распавядаў ён на адной з сустрэч. Сапраўды, тут нельга не пагадзіцца. “Крышылавічы” запусцілі так, што цяпер ён таксама банкрут і мае даўгоў больш за 30 млрд недэмінаваных рублёў. Цяжкае становішча і ў іншых гаспадарках.

Не спраўдзіліся планы і наконт будаўніцтва ў г. Ганцавічы будынка гімназіі з басейнам. І калі ў мінулыя гады яшчэ нешта казалі пра магчымасць будаўніцтва басейна, то зараз ужо адназначна гэты праект не значыцца ў планах райвыканкама і аблвыканкама. Нядобра атрымалася, расчаравалі ганцаўчан. Басейн застаўся марай...

На сайце ganc-chas.by ёсць магчымасць прагаласаваць кожнаму і ацаніць працу кіраўніка раёна. Толькі трэба ўлічваць, што ў любой арганізацыі, прадпрыемстве, нават калі справы ідуць не вельмі добра, то нельга ўсю віну ўскладаць на кіраўніка. Ёсць часцінка віны кожнага работніка нават у тым, што ён бачыць і маўчыць.

Скажу банальную рэч, але ацэнка працы кіраўніка – гэта і ваша самаацэнка.

Подпишитесь на наш канал
comments powered by HyperComments
Из рубрики