weather

USD 2.5486

EURO 2.8758

RUR(100) 3.4345

search

Мікалай Рылка не паспеў выдаць кнігу для дзяцей

Месяц таму назад сумная навіна абрынулася на родных, сяброў і многіх ганцаўчан. Усе, хто ведаў Мікалая Сямёнавіча Рылка, у гэтыя дні смуткавалі: раптоўна пайшоў з жыцця чалавек з вялікім сэрцам.

Микалай Рылка быў вельмі добрым і аптымістычным чалавекам. Фота з асабістага архіву сям'і.
Микалай Рылка быў вельмі добрым і аптымістычным чалавекам. Фота з асабістага архіву сям'і.

Таленавіты і дабрадушны. Гэта быў лепшы шашыст у Ганцавіцкім раёне, кандыдат у майстры спорту. Яшчэ ён быў літаратарам. Мікалай Сямёнавіч пакінуў пасля сябе добрую спадчыну: дзве кнігі апавяданняў-успамінаў аб земляках і родным краі. Збіраўся і марыў выдаць яшчэ адну кнігу. Але, на жаль, не паспеў…

Для нас, супрацоўнікаў газеты “Ганцавіцкі час”, ён быў не проста героем некаторых публікацый, але і пазаштатным аўтарам – своеасаблівым летапісцам Ганцаўшчыны, дзясяткі апавяданняў якога былі надрукаваны на старонках газеты. А колькі гадоў “ГЧ” пісала пра яго перамогі і  выдатныя спартыў ныя дасягненні ў гульні ў шашкі. Мікалай Рылка не раз перамагаў у спаборніцтвах імянітых сапернікаў, майстроў спорту і праслаўляў нашу Ганцаўшчыну.

Мікалай Сямёнавіч пайшоў зжыцця раптоўна. Як распавяла яго дачка Наталля, яшчэ днём ён завіхаўся па гаспадарцы з жонкай, жартаваў і смяяўся, а потым яму стала кепска. Позна ўвечары яго не стала. Яму было ўсяго 72 гады – свой дзень нараджэння адзначыў 10 кастрычніка, а памёр 28 кастрычніка.

Вельмі цяжкая страта для ўсіх нас. Нібы бетонную пліту ўзвалілі нам на плечы: і несці цяжка, і скінуць немагчыма”, – сказала Наталля.

«Любое зло мог абярнуць жартам»

Па ўспамінах Наталлі Мікалаеўны, бацька Рылка быў вельмі светлым і добрым чалавекам, які нікога і ніколі не абгаворваў і не асуджаў. Калі яшчэ ў свой час гандляваў на рынку і здаралася якая канфліктная сітуацыя з пакупніком, то не злаваўся, а жартаваў.

Мікалай Рылка не паспеў выдаць кнігу для дзяцей

«Чалавек яму нагрубіяніць, а ён у адказ скажа нешта лёгкае, вясёлае – і ўсе ўжо ўсміхаюцца», – расказала Наталля.

Яна дадала, што сама ходзіць у царкву, але такой пакоры і дабрыні, як у яе бацькі, яна ні ў кога не сустракала.

Я, напэўна, такой, як тата, не буду. Такім трэба нарадзіцца. Я яму часта казала: «Тата, ты сапраўдны хрысціянін, гэта ж так няпроста, як ты, на зло адказваць дабром», — сказала дачка.

Па словах дачкі, многія родныя і знаёмыя часта прыходзілі пагутарыць з ім, каб атрымаць зарад пазітыву.

«Зляталіся на агеньчык яго дабрыні», – з сумам сказала дачка.

Мікалай Сямёнавіч – просты чалавек, але яго мудрасць дапамагала знаходзіць яму агульную мову абсалютна з кожным чалавекам. Наталля лічыць, што гэта з-за таго, што ён быў вельмі сціплы, дасягненнямі не хваліўся. Дзве дачкі – Ірына і Наталля – ганарыліся татам і лічылі, што ўсе навокал любяць яго якраз за яго не канфліктны характар.

А ён і сам шчыра аддаваў сваю любоў. У першую чаргу – сваім дзецям, а таксама і шасцярым унукам (чатыром хлопчыкам і дзвюм дзяўчынкам). Наталля сказала, што тата проста жыў справамі кожнага з унукаў і ўсім даваў ласкавую мянушку. Дзяўчынак, напрыклад, называў, “мая юрыстачка” і “мая вавёрачка”. А калі каму з яго родных было цяжка ў пэўную хвіліну, на таго накіроўваў свой клопат, падтрымку і ласку.

Мікалай Рылка не паспеў выдаць кнігу для дзяцей

Наталля падзялілася, што ў дзяцінстве для яе самым страшным было прысніць ці проста падумаць, што бацька калі-небудзь можа памерці.

Я плакала ад гэтых думак. А вось зараз наяве прыйшлося перажыць гэтую страту, якая болем режа сэрца”, – сказала дачка.

З кранаўшчыкоў — у гандляры

Мікалай Рылка родам з Люсіна. Нарадзіўся ў 1949 годзе ў сям`і сялян. Бацькі выгадавалі траіх дзяцей, ён быў старэйшым. Пасля васьмі класаў працаваў у леспрамгасе на станцыі Люсіна. Марыў паступіць у тэхнікум спорту і культуры, але не прайшоў па конкурсе.

Працаваў на заводзе КПД, скончыў вячэрнюю школу і вывучыўся на кранаўшчыка. Пасля пайшоў у армію. Вярнуўся і год працаваў грузчыкам на былым прадпрыемстве «Харчавік». Пазней 25 гадоў працаваў кранаўшчыком маставога крана на заводзе КПД, а потым яшчэ 15 гадоў гандляваў рознай дробяззю на кірмашы.

Наталля сказала, што менавіта з-за любві і клопату пра сям’ю ён у 90-я галодныя гады пакінуў любімую работу на КПД і падаўся ў гандляры на рынак, хоць спачатку крыху саромеўся гэтага.

У тыя часы многія туды рынуліся, каб хоць неяк выжыць. Бывала, што зарплату месяцамі не плацілі, хлеба не было за што купіць. Бацька казаў мне: “Дачушка, я самы стары там: мне 40 гадоў, а мяне дзедам называюць…

А потым дадала, што бацька ва ўсіх сітуацыях мог знайсці нешта добрае.

Ён нам увесь час паўтараў, што маркоціцца нельга. Казаў: “От, бачыш, прадаў пачак цыгарэт, шакаладку, яшчэ нешта, будзе цяпер нам на хлебушак з малачком…

Стаць шашыстам дапамог спартыўны азарт

Мікалай Рылка з`яўляўся кандыдатам ў майстры спорту па шашках. А пачаў гуляць у шашкі ён пасля арміі. Калі паехаў вучыцца на курсы трактарыста-машыніста, выступаў на спаборніцтвах за СМУ. Потым яго накіравалі на першынство вобласці і «пабілі».

«Я быў тады перадапошнім, і гэта мяне зачапіла. А я ж па натуры спартсмен. Спартыўны дух вымусіў па-сапраўднаму асвоіць шашкі. Я ўзяў кнігу ў бібліятэцы і самастойна трэніраваўся», – казаў некалі ў інтэрв’ю “ГЧ” Мікалай Сямёнавіч.

Да распаду Савецкага Саюза ён выпісваў спецыяльную літаратуру па пошце. У хатняй бібліятэцы ёсць больш за дзесяць кніг па шашках і каля ста рыжскіх часопісаў «Шашкі». Шашыст казаў, што замежная мова часопісаў не перашкаджала разуменню. Галоўнае – мець жаданне вучыцца. Ганцаўчанін налаўчыўся і разумеў анатацыю гульні нават на замежнай мове. Галоўным арыенцірам служылі лічбы.

Да апошняга часу Мікалай Рылка захапляўся шашкамі і ўдзельнічаў у розных спаборніцтвах. Вось і нядаўна ён выйграў параалімпійскія гульні па шашках сярод людзей з інваліднасцю апорна-рухальнага апарата.

Выдаў дзве кнігі, а апошняя засталася толькі ў марах

Дачка Наталля ўспамінае, што апошнія гады бацька вельмі любіў пісаць, і нават у апошні дзень свайго жыцця ён працаваў над нейкім апавяданнем. Матэрыялаў і запісаных успамінаў назбіралася шмат.

Першую сваю друкаваную кнігу ганцаўчанін Мікалай Рылка змог выдаць у сярэдзіне сакавіка 2018 года. Тады ён расказаў “ГЧ”:

«Што я пражыў за сваё жыццё, тое ўсё ў галаве і стаяла. У памяці шмат цікавых жыццёвых сюжэтаў было. Сябра прапанаваў мне надрукаваць кнігу, і вось атрымаўся зборнік гісторый пад назвай «Родам з Палесся».

Тады ганцаўчанін расказаў, што захапляўся вершамі са школы, потым закінуў гэты занятак, бо не хапала часу. А калі выйшаў на пенсію, пачаў пісаць апавяданні. Запісваў гісторыі са свайго жыцця і жыцця аднавяскоўцаў. За два гады сабраўся стос рукапісаў, і калі выдалася нагода іх апублікаваць, то ён ёю скарыстаўся. У свет выйшла 25 экзэмпляраў: 20 для аўтара і пяць выдавец пакінуў сабе. Выдавецтву паспрыяла грамадскае аб`яднанне «Фізкультурна-спартыўны клуб інвалідаў «Ветразь».

Другі зборнік апавяданняў – “Матылькі на паляне” – Мікалаю Рылка дапамагла выдаць цэнтральная раённая бібліятэка імя В.Ф. Праскурава. Кніга апавяданняў пра землякоў і іх жыццё ў гады Вялікай Айчыннай вайны пабачыла свет у красавіку гэтага года. Было выдадзена ўсяго некалькі дзясяткаў экзэмпляраў.

Дачка Наталля кажа, што для яе гісторыі з бацькавых апавяданняў сталі адкрыццём. Асабліва моцна закранула душу гісторыя пра ганцавіцкіх яўрэяў, якіх фашысты вялі на расстрэл.

Маленькая дзяўчынка і маці ішлі і ўсміхаліся, хаця ведалі, што іх вядуць на смерць… Мяне гэтая гісторыя вельмі ўзрушыла”, – казала жанчына.

Яна расказала, што апошнім часам бацька збіраў матэрыял яшчэ для адной кнігі – дзіцячай.

Казаў маёй дачушцы: “Вавёрачка, кнігу для цябе напішу…” Не паспеў”, – з сумам дадала дачка.

І сказала, што яе сын Мікіта таксама добра валодае словам, як і дзед:

Бывае, такія фразы ў размове выдае, быццам дарослы, умудроны вопытам чалавек”.

Мікалай Рылка не паспеў выдаць кнігу для дзяцей

Дарэчы, некалькі гадоў таму яго унук Мікіта Смятанкін спрабаваў сябе ў журналісцкай працы і падчас летніх канікулаў у рэдакцыі “Ганцавіцкага часу” рабіў відэа-апытанні.

Наталля кажа, што бацька пакінуў глыбокі след у сэрцах родных людзей сваімі ўчынкамі, словамі і трапнымі парадамі. І ёй на ўсё жыццё запомніліся яго словы: “Моцны заўсёды павінен дараваць слабому”.

Мікалай Рылка не паспеў выдаць кнігу для дзяцей

Гэта стала маім дэвізам па жыцці”, – дадала дачка.

Шлях, які прайшоў Мікалай Рылка, жыццё, якое было адведзена яму, ён пражыў годна. І свой уклад ён унёс не толькі ў свой род і выхаванне дзяцей і ўнукаў, але пакінуў назаўсёды след у гісторыі Ганцаўшчыны. Вечная яму памяць.

Мікалай Рылка не паспеў выдаць кнігу для дзяцей

Материалы по теме
Из рубрики
Top